خوب به خاطر دارم یکی از موضوع هایی که معلمان از ان به عنوان موضوع انشا استفاده می کردند این بود.اینکه علم بهتراست یا ثروت.موضوعی بسیار کلیشه ای بود که البته ازنظر معلمان هیچوقت تکراری نمی شد و همیشه هم باید در مورد ان می نوشتیم.مسئله جالب هم این بود که درانشا خودمان هم حق انتخاب نداشتیم وهمیشه باید علم را به ثروت ترجیح می دادیم.یعنی ان چیزی که باب میل معلمانمان بود.به طوری که خودمان نیز باورمان شده بود که علم بهتراز ثروت است

.بعد از گذشت چندسال کلاس اول دبیرستان زنگ ورزش معلم ورزش وارد بحثی شدکه هنوز انرا در خاطر دارم.او دقیقا اظهار می داشت که علم دراین دوره زمونه ارزش زیادی نداردوهمه انسانها باید به ثروت فکرکنند.بعد خودش را مثال زدوبیان داشت اگربه وی کاری پیشنهاد شودکه بی ارتباط با رشته تحصیلی اش باشد اما درامد زیادی داشته باشد فورا دبیری را رها خواهدکرد وبه سراغ ان کارخواهد رفت.

تفکیری که اکنون ازاین موضوع دارم اینگونه است.من در طول عمرم پولداران زیادی را دیدم که از سر بی فرهنگی خود را تباه می کنند.بلد نیستند از زندگیشان استفاده کنندوحتی معاشرت با انها هم برایم تقریبا غیرممکن بود ودر مقابلش انسانهای تحصیل کرده وبافرهنگی را دیدم که فقر انها مانع از این شده که خوشبخت زندگی کنند.به خاطر دارم در کتاب فارسی چهارم ویا پنجم ابتدایی شعری بود که من انرا در حال حاضر به یاد ندارم.اما یک بیتش در خاطرم مانده است.چون علاقه زیادی به ان داشتم.

چنان قحط سالی شداندر دمشق                     که یاران فراموش کردندعشق

 

.این بیت برای من ارزش داشت.زیرا دم ازواقعیت میزد.وقتی که بشرنتواند ازپس مایتاجات اصلی خود برایدقطعا فرهنگ.تحصیلات وانسانیت هم برای اوارزشی نخواهد داشت.تمام اینها را زیر پایش له می کندوفقطبه این می اندیشد که خودرا ازنابسامانی برهاند.اینجاست که به این نتیجه رسیدم که علم وثروت لازم وملزوم یکدیگرندوهیچکدام بردیگری ارجحیت ندارد.برای داشتن یک زندگی سالم بایدازهردوی اینها بهره گرفت.

البته منظورازعلم تخصص ورشته تحصیلی نمی باشد.به طوریقین یک انسان تحصیل کرده دید بازتری به نسبت یک انسان بي سواد دارد.اما این دید قطعاربطی به تخصص و رشته تحصیلی فردندارد.بلکه علم انسان رابه ان درجه ای می رساندکه فرددرک کند باید به سراغ فرهنگ ویکسری دیدگاهها برودو تا زمانی که اینکار را نکند در کشمکش درونی خواهد بود

امروز میخواهم وارد بحثی بشوم که یک پست جداگانه است اما بی ارتباط به پست پایینی نیست.در واقع عقاید خودرا بر روی وبلاگ می اورم.عقایدی که صرفا نظر من هستندوبه واسطه انها هیچ گونه ادعایی ندارم.دوست دارم در مورد دین صحبت کنم.دین جزئی از فرهنگ جوامع دنیا محسوب میشود.حال بعضی از کشورها انرا بیشتر با فرهنگ خود امیخته اندوبعضی از کشورها کمتر.اما در هر جامعه ای ما انرا شاهد هستیم.در کشورهای جهان سوم ومخصوصا ایران بعد از انقلاب دین اهمیت ویژه ای دارد.

ما از بچه گی با خدا اشنا شدیم.بعد با کتب اسمانی وبیانات انهاکه به نوعی برای سالمتر زندگی کردن وضع شده اند.به نظر من در جوامعی که مردم بیشتر دین را سرمشق زندگی خود میدانندایمان واقعی کمتر به چشم می خوردوبشر این جوامع در کنار اینکه تکالیف مذهبی خود را انجام می دهندبیشتر به دروغ.دزدی.جرم وجنایت وخیانت روی می اورند.دین حرفهای بسیارزیبایی می زند که همه با ان اشنایی دارند.اینکه دروغ نگویید.ادم نکشید.قدر پدرومادر خودرابدانید.به دیگران نیکی کنید.خیانت نکنیدوهزاران حرف گهرباردیگرکه اگرانسانها واقعا به انها عمل می کردندبراستی خوشبخت بودند.اما به نظرمن طریقه انتقال این سخنان گهرباردر دین که با محدود کردن ونصیحت کردن انسانها همراه است باعث شده که انسانها انقدرها پاک ومنزه نباشند.حال می خواهم درمورداین دو شیوه یعنی محدودکردن انسانهاوهمچنین نصیحت کردنشان صحبت کنم.دوشیوه ای که پایه واساس انتقال دین به مردم هستند.

فرض کنید قاتلی با هفت تیر به سمت شخصی می رودوقصدکشتن وی رادارد.ان شخص جلیقه پوشیده وبه هر طریقی نیزمانع شده که او به مغزش شلیک کند.درواقع قاتل را محدودکرده است.اما ایا چون قاتل محدود شدتبدیل به انسان خوبی می شودیا متحول می گرددیااینکه جنون سراپای اورا می گیرد به دست وپایش شلیک می کند.اوراعذاب می دهدتا اینکه بالاخره بتواند سربه نیستش کند.پس محدودیت ازاویک انسان درست نساخت که هیچ ازاویک انسان وحشیتر ساخت که برای رسیدن به هدفش دست به هرعمل کثیفی میزند

نمونه انرا در ایران بعداز انقلاب شاهد بودیم.نتایج محدودیتهای که سالهای سال بر جامعه حاکم بود یکسری جوان عقده ای است که عده ای از انها به هرطریقی که شده نیازات خودرابراورده می کنندوعده ای هم که تربیت صحیح خانوادگی شده اند عقده ها را در درونشان حبس کرده اندومدام ازارشان می دهد.این ازمحدودیت واما درموردنصیحت.اگرقراربودوقتی یک پسربچه دوازده ساله وحشی سنگی به طرف شما پرت کندوشمابه اوبگویید عزیزم این کاررانکن.این کارزشتی است واوهم اشک بریزدواظهار پشیمانی کند.«مثل فیلمهای هندی»که دیگر علمی به نام روانشناسی به وجود نمی امدو خیلی ها سالهای عمرشان را وقف ان نمی کردند.درون انسانها پیچیده ترازانست که با یک نصیحت ساده متحول شود.درون انسانها به قدری پیچیده وناشناخته است که وقتی شخصی خودرا نصیحت می کندنیزبه زور گوش می کندچه برسدبه انکه دیگری اورا نصیحت کند.حال شما جامعه ای رادرنظربگیرید که پایه واساسش اززمانهای گذشته محدودیت ونصیحت باشد چه اتفاقی می افتد؟

والديني را خواهيد ديد كه فرزندان خود به اين نصيحت ميکنند كه دزدي نکنند اما خودشان از طريق دزدي امرار معاش ميکنند.خب خيلي ببخشيد اين بچه كه خر نيست الان نميفهمه چند سال بعد همه چيز را متوجه ميشود و خودش هم ميشود يکي مثل آنها. چرا آن والدين خودشان اصلاح نشدند چون آنها  نيز فقط محدود و نصيحت شده اند. سخني که من خيلي به آن ايمان دارم اينست فرزندان ما انطور كه دوست داريم بزرگ نميشوند انطوري كه هستيم بزرگ ميشوند.

بحث من کوچک کردن دين نيست. به هيچ عنوان. بحث من اينست با درون پيچيده اي كه انسانها دارند ارائه دين به صورت محدود کردن و نصيحت کردن انسانها مفيد نخواهد بود كه هيچ اثار زيان بار و مخربي هم خواهد داشت اين فاجعه به بار خواهد امد اينکه انسانها همه چيز را برخود محدود ميکنند اما درونشان همان انسانهاي قبلي هستند و تحولي نيافته اند.

حتما سريال پزشک دهكده را به خاطر داريد سريال حرفاهاشو مستقيم ميزد. خوبي و بدي رو از هم تفکيک مي كرد و به نوعي خيلي واضح و مبرهن انسان رو نصيحت مي كرد. هنوز جوامع ما اينگونه آموزشها رو مي پسندند كه البته من باهاش موافق نيستم

از نظر من بشر موفق کسي است كه خود بتواند راه وچاه زندگي خود را تشخيص دهد و با خوبي و بدي آشنا شود انهم به وسيله تجربيات زندگي. آموزشي كه سريالهايي همچون پزشک دهکده و ديگر سريالها از ان پيروي مي کنند شيوه اي بسيار قديمي و کلاسيک است كه انسان را موجودي بسيار سطحي تلقي مي كند. متاسفانه جوامع ما هنوز آموزش مستقيم را بهترين روش براي اصلاح بشر ميدانند.

بنده نميگويم كه محدود کردن و نصيحت کردن انسانها هيچگاه موثر نيست بلكه اينرا ميگويم كه بنا کردن يک فرهنگ بر مبناي اين دو کاري غلط و نادرست است كه اثار زيان باري را به دنبال خواهد داشت. هميشه يادمان باشد دين در خدمت انسان است نه انسان در خدمت دين. بنابراين به جاي اينکه خوشبختي خود را فداي دين کنيم از دين در راه خوشبختي خود استفاده کنيم.

  تاكسي گوشه خیابان ترمز کرد.پسر بچه ده یازده ساله ای توی ماشین نشسته بود.

_اقا کرایه من چقدر شد؟

راننده تاکسی به او پاسخی نداد.پسرک دوباره پرسید اقا.اقا چقدر باید تقدیم کنم؟

پسرک به ساعتش نگاه کرد.سپس دوباره رو به راننده کرد و گفت_اقا داره خیلی دیرم میشه.ساعت ده شبه.چقدر  باید تقدیم کنم .

پسر وقتی دید که راننده جواب او را نمی دهد اسکناسی را از جیبش بیرون اورد وتقدیم راننده کرد.

راننده که تابحال بدون تحرک نشسته بود وبه روبه رو می نگریست یکباره دست کوچولوی پسر را گرفت.پسر فریادی از ترس کشید._ا...قا بیشتر...می...دم.ف.قط بگذارید...من برم .

در همین هنگام صدای ارام راننده را شنید._تو می توانستی فرار کنی وپولم را ندهی.چرا اینکار را نکردی؟

_مادرم بم گفته از حواس پرتی دیگران سواستفاده نکنم.مرد تبسم کوتاهی کرد.انوقت کمی مکث کرد و بعد گفت تو اسمت چیه؟

_اقا اسمم پیمان است .مرد یکباره جا خورد و با خود گفت پیمان چه تصادفی .و بی اختیار کودک را در اغوش گرفت.پیمان مات

و مبهوت می نگریست.پیمان به ساعتش نگاه کرد و گفت اقا اگه میشه پولتون رو بگیرید.دیرم شذه.باید برم

مرد دستی به شانه پیمان زد._برو خونه نمی خواد پول بدی .

پسرک نگاه معنی داری به مرد کرد و گفت اقا مامانم به من اموخته که حق هر کس رو به خودش بدم

_به مادرت بگو راننده خودش نخواست .پیمان از ماشین پیاده شد.انوقت فورا جلوی چشم راننده پول رو داخل صندوق صدقه انداخت و تبسم کرد.راننده نیز تبسم کرد.بعد رفت تا خیابانهای بالا شهر را پشت سر بگذارد و به خانه خود برود.حال خرابی داشت.خستگی ناشی از درد زندگی روی چهرهاش نمایان بود.با خود گفت نه سال از بهترین سالهای زندگی زمان کمی نیست .واه بلندی کشید.با دستش موهایش را بالا کشید.با اینکه خیابان شلوغ بود اما برای چند لحظه خود را تنهاحس کرد.احساس کرد دارد پرواز می کند به سوی نه سال قبل.شاید بتواند کاری بکند.اما بوق پیاپی یک ماشین او را از این حال وهوا بیرون اورد.ناگهان متوجه شد ماشینی از روبه رو دارد نزدیک می شود.یکباره سمت ماشینش را عوض کرد که تصادف نکند.در همان متوجه فردی در گوشه خیابان شدناخوداگاه ترمز کرد.از ماشین پیاده شد و با عجله به طرف مرد رفت.

_رضا رضا خودتی؟مرد جوان به راننده نگریست.

_ببخشید اقا شما را نشناختم.

_منم احمد. احمد مهرپرور

رضا نیازی یکباره جا خورد._شاید باور نکنی اگر بگویم همین الا تو فکرت بودم .وهمدیگر را در اغوش گرفتند.

رضا گفت_نه سال احمد.نه سال زمان کمی نیست.

احمد با جدیت به رضا نگریست_رضا منو ببخش.حق با تو بود.

_این حرفها چیه احمد.انموقع ما بچه بودیم.فقط هجده سالمون بود.

احمد کمی توی جاده راه رفت وگفت_اگر تو هم راضی باشی من راضی نمی شوم.

رضا میخواست حرف بزند که احمد گفت_کم کم دارد باران می اید.بیا سوار ماشین بشویم تا کمی دور بزنیم

رضا به احمد نزدیکتر شد وگفت_انشب با تو دعوا کردم زیرا کارت خیلی اشتباه بود.اما دیگر گذشت.تو هم بچه بودی. احمد اشک ریخت و خود را در اغوش رضاانداخت.

_اگه بدونی توی این نه سال چقدر زجر کشیدم.همش به خاطر اون غرور لعنتیم که مختص نوجوانیم بود.

بعد هر دو به طرف ماشین حرکت کردند  احمدداشت رانندگی میکرد.یکباره گفت_اگه زنده بود الان هفده سالش بود نه؟ 

_اونو فراموش کن دیگه.اما احمد بقیه حرف دلش را زد

_اون بچه رو من از قبل می شناختم.بچه خیلی گلی بود.رضا دوباره گفت.

_برای داشتن یک زندگی خوب باید از گذشته ها درس گرفت.اما نباید همیشه به انها فکر بکنی.

احمد خواست حرف بزند اما اشکهایش نگذاشتند.بالاخره گفت اون به من گفت نکنم اما من....

رضا چیزی نگفت.احمد مدام اشک میریخت._سال هزاروسیصدوهفتاد تازه به کلاس چهارم رفته بود.اون با من دوست بود.من همیشه او را به گردش می بردم .هفت شب بیشتر نبود که این تاکسی رو داشتم.مادرش پرستار بود.بنابراین انشب خانه نبود.من رفتم منزلشان وپیمان را به گردش بردم.من به دلیل غرور جوانی در ان شب بارانی به سرعت رانندگی میکردم وبه حرفهای ان کوچولو که یک عالمه بیشتر از من میفهمید گوش نمیدادم.تا اینکه لب یک پرتگاه در باز شد وپیمان رادمنش در معرض خطر بود.اما من توجه نکردم و مدام ماشین را به اینطرف وانطرف میبردم تا بالاخره از ماشین افتادو اگر دستهایش را به زمین نگرفته بود قطعا پرت میشد.من از ماشین پیاده شدم تا او را نجات دهم.دستهای کوچک ونازش زیر دستکشهای ابی رنگ پنهان بود.باران شدید زمین را خیس کرده بود.از اینرو دستهایش لیز خوردو و و وپرت شد...

احمد یکبار دیگر اشک ریخت.رضا گفت یکبار نه سال پیش با همین داستان اشک مرا دراوردی.دوباره اینکار را نکن.چقدر بت گفتم

 

که این غرورجوانیت بالاخره کار دستت میده.

احمد ادامه داد._بگذار بقیه اش را بگویم.مادرش به خانه بازگشت وپیمان را ندید به اداره پلیس اطلاع داد.صبح روز بعد تیتر بزرگ صفحه اول روزنامه حوادث را خواندم.جسد کودک نه ساله در اعماق دره پیدا شدو در زیر ان با خطی ریزتر نوشته بودند.هنوز از قاتلین خبری در دست نیست.عکسش هم را دیدم.چقدر نگاه معصومش را دوست داشتم.ومن همچنان گریه کردم.گریه کردم گریه کردم.

رضا با فریاد گفت_تو نرفتی داخل پرتگاه شاید زنده بود.او را به بیمارستان نبردی.خود را تسلیم قانون نکردی.فقط به فکر فرار خود بودی.

احمد هم فریاد زد_من وحشت زده بودم.از اینکه برم داخل پرتگاه وببینم دیگه پلکهاش تکون نمی خوره وبیشتر گریه کرد

._از اون جایی که من دوستش بودم پلیس ازمن هم بازجویی کرد.ولی از انجایی که انزمان چند بچه دزدی صورت گرفته بود.قضیه پیمان را هم به ان ارتباط دادند ومن هم به راحتی تفره رفتم.بیچاره مادرش در این نه سال به اندازه بیست سال پیر شده است.

یکباره احمد مشاهده کرددرست به همان جایی رسیده که نه سال پیش ان حادثه برایش روی داده است.لب پرتگاه.اه.یکباره احساس کرد که احمد وپیمان را می بیند.داخل ماشین هستند.یعنی او به نه سال پیش بازگشته اشست.احمد خریتهای خودش رادید.پیمان ان فرشته کوچولو داشت او را نصیحت می کرد.احمد ناخوداگاه فریاد زد._احمد تورو به خدا به حرف پیمان گوش کن

رضا با جدیت گفت تو با کی هستی؟

_مگر نمی بینی رضا ما به نه سال پیش برگشتیم.

_منکه چیزی نمی بینم.تو مریضی احمد.این نه سال تو را مجنون کرده.

اه نه احمد دید که در ماشین باز شد وپیمان افتاد.احمد از تاکسی پیاده شد.

_اگر ان احمد سنگدل کاری نمیکند من نجاتش می دهم.

رضا گفت کجا میری مگه رعد وبرق رو نمی بینی.بارون خیلی شدیده.

اما احمد به سمت پرتگاه رفت.دنیا داشت دور سر احمد می چرخید.احمد سرش را گرفته بود و مدام راه میرفت._خدایا منو ببخش.تاکی باید در چهاردیواری جنون باقی بمونم.

یکباره فریاد بلندی کشید واز دره پرت شد.رضا وقتی این صحنه را دید از ماشین پیاده شد وبه لب پرتگاه رفت.از پرتگاه پایین رفت و احمد را یافت.هنوز زنده بود وتبسمی بر لب داشت.

_ر...ضاب....بین.من د...ست پیما...نو گرفتم.یعنی...با...هم دا..ریم می..ریم اون دنیا.رضا...خدامنوبخشیده

انگاه به چهره پیمان که رضا اصلا او را نمی دید نگریست.سپس با تبسم در گذشت.رضا حال خرابی داشت.دستهایش را توی جیبش  گذاشت و در حالی که زیر باران عین موش اب کشیده شده بود کم کم از ان محل پرمعنا فاصله گرفت.

    اين داستان رو من در پايز سال 1379 نوشتم اميدوارم كه خوشتون اومده باشه با تشکر 

سلام من امروز 23 ساله شدم باورش  سخته منی که یه زمانی کوچولو بودم گذر عمر منو تبدیل به یه مرد جوان کرد.من ازعراق این مطلب رو می نویسم.از شهر بغداد.جایی که توش درگیری هست.اما تلویزیون ایران به دلیل منافعشون بزرگش می کنه.مسبب درگیری ها هم اکثرش احزاب داخلی است و البته دخالتهای کشورهای همسایه.نمی خوام وارد این حرفها بشم.چون هم از سیاست بدم میاد.هم دوست ندارم وبلاگ کودکانه رو با این حرفها الوده کنم.قصد دارم از قدیما بگم.از زمانی که من نبودم و فقط در موردش شنیدم.زمانی که خانواده ام 7 نفر بودن و در بغداد زندگی می کردند.پدرم ارتشی بود و از انجایی که حاضر نشد بعثی بشه صدام خانوادمو از عراق بیرون کرد و خانواده ام به ایران مهاجرت کردند.کوچکترین عضو خانواده انموقع داداشم بود که 2 سال از عمرش می گذشت.اون الان ازدواج کرده و در تهران زندگی می کنه.انموقع خانواده ام مدتی را دراردوگاه گذراندند و بعد به خرم اباد رفتند.قطعا بزرگ کردن بچه ها برای پدر و مادر انهم در کشوری که زبانش را به درستی بلد نباشند اسان نیست.4 سال که در خرم اباد بودند به شهر دیگری رفتند و من  بعداز مدت کوتاهی در تاریخ 19/1/1364 به دنیا امدم.پدرم مدتی را نیز در جبهه گذراند.مسئله بامزه اینست که وقتی تازه صحبت کردن را اموختم به دلیل لوزه سومی که داشتم بعضی حروف را نمی توانستم بیان کنم و هم به بابا و هم به مامان میگفتم بابا.دوران پچگی من خیلی خوش گذشت.در5 سالگی 4 دوست داشتم که دو تاشون یعنی اکرم و اعظم خواهر بودن و 2 تای دیگه مهدی و محسن برادر بودند.با هم زیاد بازی می کردیم ولی الان از همشون بی اطلاعم.فقط میدونم اکرم سالهاست که ازدواج کرده.در 7 سالگی در بیمارستان بستری شدم و پس از روزهای که همش به زدن امپولهای دردناک گذشت بالاخره لوزه سومم رو عمل کردم.یادش بخیر 10 ساله که بودم داشتم کارتون سنجاب کوچولو رو میدیدم که عمو جغد شاخدار مردو من اونروز روواسش کلی گریه کردم.من همیشه ادم خونه نشینی بودم.به همین دلیل دوست زیادی نداشتم.و همیشه واسه دیدن کارتون موردعلاقه ام از 2 ساعت قبلش مینشستم وکلی راجعش فکر میکردم.برادرم همیشه از این اخلاقم ناراضی بود.4 سال پیش بعد از سقوط صدام اومدیم عراق.ولی من ارزوی امدن به ایران را دارم.چون ایرانی هستم.همیشه دفتر دیکته کلاس اول ابتدایی ام رو نگاه می کنم و باش تجدید خاطره می کنم.دفتری که تمام نمره هاش بیسته و تو دفتر تماما خط کودکی رو میبینم که دیگه کودک نیست...

                        از مرزهاي کودکي               از عشق يادي ميکنم

                       با من مگو دوران گذشت             از گريه دريا ميکنم

                     اتش به قلبم ميزنم            اهسته نجوا ميکنم

                     راز و نيازي اتشين               با قلب عاصي ميکنم

                    انروزها شيرين گذشت            شيرين ولي كوتاه بود

                     دنيا به چشمم انزمان           پاك و زلال و رام بود

                     كاش مي شدذره اي هم         در هواي کودکي بود

                   اسمان يک رنگ و ابي         قلب ما هم شيشه اي بود

                                                                                              به ياد دوران قلبهاي طلايي

 سلام بعد از يه وقفه كوتاه دوباره سرو کلم پيدا شد مي خوام يه شعر بزارم هر کي بخونه باخودش ميگه اين ديگه چيه بابا ولي اين شعر رو من 16 سال پيش سرودم اولين شعرم بود يادش بخير يه کمکي کوچولو بودم 7 سالم بود

                               خود ستاره من                   اومد تو جنگل من

                               بيا بيا ستاره                 نون و پنيرت بدم

                              نون و پنير چه خوبه                از جنگل من نرو

                              حيوونا تو رو ميخورن              بيا به سوي هم بريم

                            به جنگل ديگه بريم                بريم تفنگ بياريم

                             با دشمنا بجنگيم             تا دشمنا بميرن

                            نيان مارو بکشن و              خونه مارو خراب کنن

 معلوم بوده بچه بااستعدادي بودم ها نميدونم چرا هيچي نشدم شوخي کردم ولي بچه گيم عالمي داره ها

                      

عاشــق تر از تو بودم      از عشق می ســرودم

عشقـم به خوبيت بود     از مـــهر می ســـرودم

حالا کـــه رفتـــی اخر     عشقم به اسمان رفت

پـر زد به کهکشان ها      بالاتـــر از جهـان رفــت

من ماندم و دلـی کـه      از عشق بي نصيب است

از مهر هم که خسته      از عمر سير سير است

                                                                       

                 اين عشق حکايت تباهيست                 من خسته تر از سكوت بودم

                  اين ره به مزاج ما نيامد                  گفتي كه دواي دل نبودم

                  گر ما بشکستيم و دلم دود هوا شد         بازم كه غمي نيست لايق كه نبودم

                  اين خانه خراب و دل آواره من بود               اين شانس قرين راه من بود

                  من رفتم و دست از آن کشيدم              گل بودي و بوي آن شنيدم

                  ديريست دلم کمين نشسته              گفتي نه و من به جان خريدم

                   سوداي آسمان کرد                          اين دل به نام پرواز

                    بال و پري تكان داد                            سوي جهان آزاد

                     هر چند ديو خفته                           انگشت خود تكان داد

                     با مکر و حيله و ناز                           او را به خود فرا خواند

                      اما دل طلايي                               با باد همصدا شد

                     خود را سپرد به تقدير                      همرنگ کبريا شد

سلام سلام به خوبيها سلام به عشق سلام به عاشقان بي رنگ و ريا سلام به احساساتي ها سلام به انهايي كه در عالمي غير از عالم واقعيت زندگي مي کنند سلام به انهايي كه نميدانند از زندگي چه  ميخواهند سلام به قلبهاي کودکانه و سلام به...

          تنهاي تنها ميروم                                  تا همدمي پيدا کنم

          از کوچه هاي بي کسي                       بگذرم تا ماوا کنم

          خوب ميدانم آخر تنهايي و بي همدمي       درد بسياريست پس هجرت کنم

          از سراپا درد و فرياد و مصيبت              من گريزانم پس چرا غفلت کنم

           برف و باران و تگرگ هم                        برسر راهند من گرما کنم

            اتش عشقم فروزان است                   خوب ميدانم كه غوغا ميکنم

            از پس کوچه پس کوچه هاي بي کسي                 عاقبت من راه پيدا ميکنم

            فرياد خواهم زد اي گهرباران                  موج هم پيداست من دريا ميکنم